Dennis Tauwnaar is bijna 70 jaar, maar werkt nog elke dag op het veld. Op zijn Pikin Sranan – ‘klein Suriname’ – teelt hij biologische vruchten en kruiden. Zijn dochter in Nederland boort de markt aan – doos na doos. Honderden kleine ondernemers in Suriname leven op deze manier van de ‘pakkettendienst’. De zelfgemaakte producten die ze naar Nederland sturen worden niet geregistreerd in de officiële exportcijfers. Maar ze zijn er wel.

Zelfs de huidige president van Suriname, Jennifer Geerlings-Simons, kocht – via haar zus – thee bij Dennis Tauwnaar op zijn Pikin Sranan Organic Farm, een kleine boerderij van één hectare in Lelydorp. Het is nagenoeg de enige plek in Suriname waar je onbespoten, biologisch geteelde vruchten en kruiden kan vinden. Tauwnaar is 68 jaar, maar kan gerust voor tien jaar jonger doorgaan. “Als je niet zou komen vandaag, zou ik gaan maaien”, lacht hij.

De president is niet de enige bijzondere klant van Pikin Sranan Organic Farm – kortweg Pikin Sranan. Ook (inter)nationale kickboksers, modellen en restaurantuitbaters staan op de lijst. En het klantenbestand blijft groeien. Zo snel, dat Tauwnaar het nauwelijks nog kan bijbenen.

Oase

Pikin Sranan is een oase van rust, op ruim twintig kilometer van Paramaribo. De boerderij, die ook geiten, kippen en eenden telt, ligt niet ver van de hoofdweg die de hoofdstad met de luchthaven verbindt. Vanaf daar vinden de producten van Tauwnaar hun weg over de Atlantische Oceaan, naar Nederland. “Vanaf ik begonnen ben, inmiddels zo’n dertig jaar geleden, stuur ik mijn producten weg. Altijd informeel, een doos hier, een doos daar. Zo zijn we gegroeid”, vertelt Tauwnaar.

Dankzij mond-op-mond reclame werden de bestellingen steeds meer. “Om den duur zat ik maar dozen te posten naar mensen. Een doos voor die, een doos voor die… Ik had nood aan een distributiepunt in Nederland.” De samenwerking met twee verschillende bedrijven waarmee Tauwnaar in zee ging, mislukte. “Mijn label werd misbruikt en op producten geplakt die helemaal niet van mij waren. Na de tweede mislukte poging heb ik mijn dochter in Nederland gevraagd om me te helpen.” Die zette een webshop op, Aiyana, en is verantwoordelijk voor de distributie van de producten in Nederland.

“We exporteren nog steeds via de pakkettendienst. On demand, maar per week gaat er wel een doos de oceaan over.” De kruiden en theeën van Tauwnaar worden inmiddels gebruikt in Nederlandse bejaardentehuizen, sportscholen en restaurants. “We hebben nog niet de miljoenen omzet bereikt. Dat is wel de bedoeling.”

Suriname krioelt van de kleine ondernemers zoals Tauwnaar. Via de pakkettendienst versturen ze dozen aan zelfgemaakte producten, van oliën tot houtsnijwerken, sappen, noten en (traditionele) kledij en gebruiksvoorwerpen. Voor sommige is het hun broodwinning, voor anderen een bijbaan, maar vaak genoeg werken ze met familie in Nederland om hun product aan de man te brengen. Deze vorm van export is een belangrijke inkomstenbron voor Surinamers, maar de impact is niet terug te zien in de officiële statistieken.

22 versus 230 miljoen euro

De totale waarde van de import van Suriname naar Nederland bedroeg 22 miljoen euro in 2023, met name vis, groenten en fruit. “Dat maakt van Suriname een relatief kleine handelspartner voor Nederland”, zei Caspar Veldkamp, voormalig minister van Buitenlandse Zaken in februari 2025 tijdens een briefing voor de Tweede Kamer. Omgekeerd exporteerde Nederland in 2023 ter waarde van 230 miljoen euro naar Suriname, waaronder zuivelproducten, machines- en transportapparatuur. “Ondernemen in Suriname blijft voor Nederlandse bedrijven uitdagend vanwege de relatief kleine markt en een ingewikkeld vestigingsklimaat”, aldus de minister.

Maar de interesse om te investeren in Suriname groeit. Dat ziet Silvino Seymor, oprichter en directeur van Internationaal Ambitieus, een bedrijf dat bedrijven begeleidt in het Nederlandssprekend taalgebied.

Vanuit Nederland begon Tauwnaar met de eerste investeringen in wat later ‘zijn’ Pikin Sranan zou worden. “In Nederland noemden ze mij ‘een arme Suri’”, blikt hij terug. “Ik heb vaker droge garnalen met bitawiri gegeten omdat er geen geld was. Maar ik had eten. Ik stond niet op een hoek te bedelen.” Tauwnaar kreeg 500 kuikens van zijn schoonvader en startte zijn eigen eendenbedrijf. “Ik kroop over de Centrale Markt om visafval te verzamelen voor mijn beesten. Dat kookte ik en mixte het met voer. Daar groeien ze gigantisch van. Op een gegeven moment had ik 10.000 kuikens per maand. Ik werd de grootste eendenboer van Suriname. Dat vond mijn schoonvader dan weer niet zo leuk”, lacht Tauwnaar.

Zijn boerderij groeide en Tauwnaar was gelukkig. “Ik vond het geweldig.” Maar zijn vrouw, met wie hij inmiddels gescheiden is, dacht er heel anders over. “Mijn ex-vrouw heeft het niet volgehouden. Zij is definitief terug naar Nederland vertrokken. Onze twee kinderen gingen met haar mee.” Tauwnaar probeerde het ook nog even in Nederland – “Weer naar Amsterdam, weer in mijn oude ritme, weer de straat op, weer geld verdienen” – maar kwam daar al snel op terug. “Het voelde niet goed.” Begin jaren negentig vertrok Tauwnaar voorgoed terug naar Suriname. Hier kon hij doen wat hij het liefste doet: pionieren. “Ik hou van nieuwe ontwikkelingen, en dat kan ik alleen in Suriname. Hier ben ik niet aan vaste regels gebonden als ik iets wil doen met de natuur.”

Het was het officiële begin van Pikin Sranan. Op het terrein waar zijn grootvader watermeloen, pinda’s, groenten en bananen plantte, groeien nu tientallen kruiden en vruchten. Van boszuurzak, kokos, bamboe, morenga, marva, suikerriet, citroengras en zuurzak tot papaya, kaneel, kurkuma, guave en aloe vera. “Daar maken we thee, olie, azijn, siroop, sambal, poeder en kruiden van. Puur natuur”, glundert de 70-jarige kruidenboer.